En engin orð fá lýst skemmtun þessa morguns

Báðar myndirnar tók Heimir Óskarsson í hálfskoluðu vatni eftir ágústdembu í fyrra.
Við skutluðum inn magnaðri veiðisögu á enska vefinn okkar www.anglingiceland.is í gær undir þeim formerkjum að við værum að sökkva okkur í veiðisögur þessa daganna til að drepa tímann fram að vertíðarbyrjun. Söguna fundum við í bók Sverris Hermannsonar um Hrútafjarðará, en Sverrir leigði ána um árabil áður en Þröstur Elliðason tók við henni. Leyfum sögunni að fljóta hér með, gersovel:
Saga Sverris gerist við veiðistaðinn Maríubakka sem er neðarlega í ánni. Í einum kafla bókarinnar lýsir hann veiðistöðum árinnar, og hliðarárinnar Síká, og í umfjöllun um Maríubakka staldrar hann við og segir eftirfarandi sögu:

„Ég hafði þumlungast um langa hríð niður með hylnum og man nú ekki lengur hvort ég hafði sett í fisk. Þetta var að morgunlagi, logn veðurs og sólskin.
Þegar ég var kominn nokkuð neðarlega, á móts við lág, sem var í vesturbakkann; hylurinn djúpur og breiður, en vaða mátti nokkurn spöl út í ána, svo ná mátti nógu langt með flugunni.
Ég hafði beitt flugunni Green Highlander nr 8. Línan var flotlína og stöngin Hardy, einhenda 10 feta. Skyndilega kemur lax upp úr djúpinu og eltir fluguna, en snertir hana ekki. Er ekki að orðlengja það, að lax elti þessa flugu margsinnis. Ég minnkaði fluguna í nr.10. Engin hreyfing. Ég stækkaði í nr.6. Engin hreyfing. Ég setti nr.8 aftur og viti menn: Lax tók aftur að elta án þess að snerta!
Nú tók ég að beita Blue Charm, White Wing, Coburn Special, Collie Dog og kannski fleirum. En þegar ég setti á Green Highlander enn á ný hófst sami leikurinn. Þetta var eina flugan sem vakti áhuga laxins.
Nú sem þetta var einkennilegasta reynsla einhver, sem ég hafði orðið fyrir um mína laxveiðidaga, ákvað ég að fara yfir ána og upp á háa bakkann vestanmegin. Það er auðvitað ekki ráðlegt í logni og sólskini, en forvitni rak mig áfram.
Þegar yfir var komið gat á að líta. Fjöldi laxa lá þar þétt niður undir botni. Ég giskaði á að þeir væru 20 til 30, en þeir virtust miklu fleiri vegna skugga þeirra á árbotninum.
Ég fór yfir um aftur og hvíldi hylinn meðan ég sótti nokkrar bleikjur niður í Dumbafljót. Svo hóf ég tilraunir að nýju en enginn fiskur bærði á sér, brá hvorki við Green Highlander nr.8 né neinni annarri flugu.
Skildi þar með mér og þeim. En engin orð fá lýst skemmtun þessa morguns.
