Ekki er öll vitleysan eins!

Vettvangur veiðisögunnar. Veiðimenn í Vatnamótunum síðast liðið haust. Mynd Gunnar Björnsson.
Jólin eru nú eiginlega búin og mál að detta aftur í gang. Það er þó nokkur fréttaþurrð í bili þó svo að verðskrá SVFR hafi náð að merjast út fyrir hátíðir. Innihald hennar var þó heldur betur fréttaefni. Við setjum allt á fullt aftur eftir helgina, en læðum hér einni frábærri veiðisögu frá síðasta sumri.
Veiðisaga þessi var í síðustu árbókinni okkar, Vötn og Veiði, stangaveiði á Íslandi 2008 og er í pistil gestapennans Jóns Þorsteins Jónssonar. Þetta er bókstaflega ein skemmtilegasta og vitlausasta veiðisaga sem við höfum lengi heyrt. En sönn að sjálfsögðu. Við gefum Jóni Þorsteini orðið, þannig að þið sem fenguð ekki bókina í jólagjöf vitið a.m.k. hverju þið misstuð af!
Jón Þorsteinn: “Ég fór á gæsaveiðar á Suðurlandi í lok September. Gisti þar á bæ einum í Landeyjunum og ræddi við bóndann um kvöldið. Hann var nýkominn úr sjóbirtingsveiði í Vatnamótunum og veiddi mjög vel. Það sem vakti mesta athygli mina í okkar spjalli var mjög svo sérstök veiðiaðferð sem hann beitti.
Vatnamótin eru mikið flæmi og oft erfitt að finna fiskinn þar. En þessi bóndi og veiðimaður setti fljótt í ágætis sjóbirting er hann var þar við veiðar. Hann notaði síðan flotholt með meterslöngum taumi og litlum öngli og krækti önglinum í veiðiuggann á fiskinum og sleppti honum síðan. Fiskurinn synti svo til félaga sinna. Veiðimaður sá hvar flotholtið nam staðar og veiddi vel það sem eftir var vaktar. Þegar okkar maður ákvað að halda heim á leið tók hann spónastöng og henti 28 gramma Tóbý í flotholtið og landaði svo fiskinum, losaði öngulinn úr veiðiugganum, sleppti honum og þakkaði honum fyrir að hafa bent sér á hina fiskana. Veiðimaðurinn sagði mér að hann hefði fengið þessa veiðihugmynd í Andrésblaði sem hann las.”
