Í laxveiði eða berjamó?

Garðar H.Svarsson að landa laxi í Laxá í Leirársveit sumarið 1988. Mynd Herdís Ben.
Garðar H. Svavarsson 1983: Einu sinni fyrir nokkuð mörgum árum var ég sem oftar að veiða í Laxá og var í Nes- og Árnesveiðum. Annars staðar í ánni var íslenskur maður sem ég þekkti dálítið og með honum tveir norskir ferðaskrifstofumenn. Íslendingurinn var óvanur og þeir norsku kunnu heldur ekkert með stengur að fara. Þeir höfðu verið að veiðum í þrjá daga og ekkert orðið varir. Þetta þótti gestgjafanum íslenska leiðinlegt, því hann vildi endilega að gestirnir veiddu eitthvað. Hann hafði spurnir af því að ég væri í ánni og vissi að ég var nokkuð kunnugur henni. Leitaði hann því til mín og bað mig að vera með þeim einn dag á þeirra svæði, en ég bauð þeim þess í stað að koma upp eftir til mín og varð það úr.
Við komum að Kirkjuhólmakvísl og ég benti öðrum Norðmanninum á ákveðinn stað í vík sem þar er, sagði honum að kasta maðkinum þangað. Hann gerði það og það tók fiskur um leið. Þetta var átta punda lax. Við skyldum Norðmanninn eftir í kvíslinni með þeim orðum að hann skyldi reyna þar áfram. Síðan héldum við hinir niður með á. Íslendinginn skyldi ég eftir við Skriðuflúð og sýndi honum tökustaðinn þar, en síðan hélt ég áfram niður með á með hinn Norðmanninn og sagði honum að kasta í Sandeyrarpoll. Þar setti hann í stórlax sem hann náði eftir harðan leik, það var 18 punda fiskur og síðan missti hann annan enn stærri. Þá hrökk ég skyndilega við, því að ég mundi að ég hafði gleymt að láta Íslendinginn hafa maðka. Fórum við því upp eftir til hans, en er hann kom í sjónmál veifaði hann til okkar, hljóp upp í móa, tók þar upp stórlax og veifaði honum glaðklakkalega. Þetta var geysifalleg 16 til 17 punda hrygna, nýrunnin. „Þú lést mig ekki hafa neina maðka maður,“ var það fyrsta sem hann sagði og brosti breitt. Ég sagðist hafa munað eftir mistökunum, en spurði hann hverju hann hefði þá beitt, hef sjálfsagt búist við því að hann hefði verið með spón í fórum sínum. En það var nú eitthvað annað. Hann hafði tekið lítinnlaxaöngul, farið út í móa, tínt þar 10 til 20 krækiber, og þrætt þau á öngulinn. Þessu kastaði hann út og þessu gein þessi fallegi lax við. Þetta var ótrúlegt.
