Síðan var drjúg þögn utan hvað veiðimaðurinn andaði hratt og hryglukennt..
Á göngu með Kjarrá ofan slóðar. Mynd Einar Falur.
Líklegast eru fáir stangaveiðimenn duglegri þegar til kastanna kemur, heldur en Þórarinn Sigþórsson tannlæknir, sem lengi hefur borið gælunafnið Tóti tönn.. Til eru margar sögur af elju hans og veiðni, en það síðarnefnda er að sjálfsögðu oft í beinu samhengi við það fyrrnefnda þótt fleira komi til eins og næmni, tækni og ástundun. Hér fylgir ein saga af Þórarni sem segir allt sem segja þarf um þann kraft og áhuga á íþrótt sinni sem maðurinn er gæddur.
Alltaf þegar Þórarinn Sigþórsson fer í Kjarrá mætir hann í Starirnar og Svartastokk. Þangað er svo langt að ganga, að hann getur verið næstum því viss um, að enginn hefur komið þangað í marga daga. Svo þekkir hann svæðið eins og tanngarðinn í viðskiptavinum sínum. Þess vegna veiðir hann oft gífurlega mikið þarna fram frá. En þó að Tóti sé líkamlega vel á sig kominn, þá er hann ekki heljarmenni, þannig að fiskburður frá Störum og til byggða er vandamál sem þarf að takast á við hverju sinni. Best er auðvitað að hafa með sér hross til að hlaða laxalíkunum á(í þá daga var ekki mikið um að laxi væri sleppt – innsk), en það kostar fyrirhöfn. Það næst besta er að plata með sér veiðifélaga sem hefur líkamsburði til að bera marga laxa langar leiðir. Eitt sumarið var Sverrir Kristinsson í Kjarrá með Tóta og lá beint við að leggja netin fyrir hann.
Ekki þurfti lengi að dekstra Sverri og einn morguninn lögðu þeir af stað og gengu greitt. Allnokkrum klukkustundum síðar voru þeir komnir á leiðarenda og hófu þegar að draga marga laxa og suma vel stóra. Um síðir hættu þeir, því þeir treystu sér ekki til að bera meiri afla, en þótti súrt að hverfa frá laxi sem enn var að taka. Lögðu nú félagarnir á sig drápsklyfjar og tók Sverrir stórum meira þótt Tóti hlífði sér hvergi. Svo var þrammað af stað og framan af var áð hér og þar, en síðan tók að draga svo af þeim, að útséð var um að hver áning væri til hábölvunar. Reyndi nú á þrekið og dró í sundur með Sverri og Tóta, en sá fyrrnefndi náði töluverðu forskoti. Báðir héldu þó sínu striki, stoppuðu ekki, heldur drógust áfram, kófsveittir og blásandi eins og búrhveli. Á lokasprettinum vissu þeir lítið af umhverfi sínu, þeim sortnaði fyrir augum og stjörnur blöktu fyrir augum þeirra.
Bíllinn beið við Neðra Rauðaberg með fögrum fyrirheitum um dúnmjúk sæti og varanlega áningu, þótt ferðinni til veiðihússins væri haldið áfram. Loks var Sverrir kominn á síðasta skrefið steig hann fram af barði og rúllaði þunglamalega niður, enda með mikinn afla á bakinu og alvæpni til að veiða með. Svo er hann gríðarstór í þokkabót. Þarna lá svo Sverrir drjúga stund á meðan hann náði áttum. Hinn ósérhlífni veiðimaður taldi sig sjaldan hafa ratað í aðra eins raun í veiðitúr, en fljótlega varð honum þó hugsað til Tóta sem var ókominn. Nú mundi hann eftir honum. Var hann liggjandi í móanum einhvers staðar á leiðinni, búinn að gefast upp og lái honum enginn? Það þótti Sverri ekki trúlegt, þekkjandi Tóta, seinni vakt veiðidagsins var nefnilega eftir og ólíklegt að Tóti myndi missa af henni. Sverrir ákvað að hreyfa sig hvergi um hríð og sjá til. Það fór eins og hann grunaði. Skyndilega fór að heyrast hviss í veiðigalla og stunur úr mannsbarka. Tóti var að koma. Það fór með Tóta eins og Sverri, hann steig fram af sama barðinu og valt hjálparvana niður og staðnæmdist við hlið Sverris í einhverri óútskýranlegri hrúgu. Gubbuhóstar kváðu við úr hrúgunni og vöruðu nokkur augnablik. Síðan drjúg þögn utan hvað veiðimaðurinn andaði hratt og hryglukennt..
Loks fór Tóti aðeins að skríða saman. Augu og fölt andlit gægðist undan ofhlöðnum laxapokanum og að sama skapi viðamiklum yfirhöfnum, en er hann ætlaði að mæla eitthvað til Sverris, var eitthvað sem dró athygli hans og hann hvessti augunum á ána. Fölvinn breyttist í roða og hann hvíslaði hráum rómi til Sverris: “Sérðu Sverrir, þarna við steininn. Þarna liggur einn í dauðafæri.” Sverrir var nú varla rólfær orðinn þrátt fyrir að hafa legið þarna og hvílst lengur en Tóti, en áður en hann gat svo mikið sem snúið sér og litið á ána, hafði tannlæknirinn snúið birgðirnar fimlega af sér, gripið stöngina og laumast af stað. Fimm mínútum seinna hafði Tóti bætt 12 punda hrygnu í kösina og þá fyrst gaf hann sig.
.JPG)
