Magnaðasta veiðisaga allra tíma?

Gleðilegt ár kæru lesendur og farsæla komandi vertíð. Óskandi að 2007 beri í skauti sér fullt af ævintýrum á bökkum vatnanna. Við ætlum að hefja þetta ár hér á VoV með viðiegandi hætti, eða með birtingu á einhverri þeirri mögnuðustu veiðisög sem við höfum nokkru sinni lesið. Sögu sem gerist hér á Norðurslóðum og við fundum í bókinni Goðsagnir heimsins. Okkur finnst þessi saga vera við hæfi svona í byrjun nýs veiðiárs. Hér að ofan sést að það náðist þessi fína mynd þegar ormurinn skellti sér á agnið!
“Sagan segir að Þór hafi haldið til sjávar, dulbúinn sem unglingur, og beiðst þess að mega fara á veiðar með jötninum. Hymir tók því fálega og sagði honum að hann yrði þá að finna sér sína eigin beitu. Þór fór þá í uxahjörð jötunsins, drap þann stærsta og kom með hausinn af honum til beitu.

Þeir lögðu nú frá landi og Þór réri af miklum kröftum þar til þeir voru komnir langt út fyrir þau mið sem jötuninn var vanur að sækja til fiskjar. Þór beittu uxahöfðinu á öngul sinn og kastaði fyrir borð. Í hafsdjúpunum beit Miðgarðsormur á agnið og Þór dró ófreskjuna upp þar til ógnandi haus ormsins birtist við borðstokkinn.
Þór færðist í ásmegin er hann dró orminn upp, spyrnti fótunum gegnum bátinn og í sjávarbotninn. Þegar ormurinn spýtti eitri, starði Þór í augu hans og sveiflaði hamrinum, en jötuninn varð svo hræddur að hann skar á línuna og ormurinn hvarf í hafið.
Að sögn Snorra Sturlusonar í Snorra Eddu voru sagnamenn til forna ekki sammála um hvort Þór hefði barið orminn en lfestir töldu þó að hann hefði sloppið. Þór kastaði svo jötninum í hafið í reiði sinni og óð sjálfur til lands.”
Ef þið hafið heyrt, séð eða lesið mergjaðri veiðisögu en þessa, þá lýsum við eftir henni.
