VEIT EKKERT HVAR HANN VEIDDI BLEIKJURNAR
Það var heldur skemmtileg veiðisagað sem við heyrðum í dag og bar fyrir veiðimann sem vill ekki láta nafns getið, á Arnarvatnsheiði sl sumar. Vinur vor fór upp að norðan og ætlaði að skoða efstu lónin í Austurá, eða ganga yfir í Geirladslæk eða þá í Strípalónin ef mannfjöldi væri við Austurárlónin.
Þetta var á góðviðrisdegi þarna nyrðra og á sunnudegi í þokkabót. Gola hélt vargi niðri og jú, það var talsvert mannhaf við Austurána. Hann ákvað að ganga í Strípalónin. Hafði að vísu aldrei í þau komið og var ekki með kort, en þarna var skilti við veginn sem vísaði eitthvað inn á heiðina og á skiltinu stóð: Strípalón. Hann labbaði af stað. Og gekk lengi, lengi. Í það minnsta tvo klukkutíma. Það var komið vel fram yfir hádegið og hann var allt í einu ekki handviss um hvar hann var og setti að honum nokkurn ugg við það. Hann hafði ekki lagt það alveg nógu vel á sig hvert hann hafði labbað. Og ekki bólaði á veiðilegum stöðum. Einhver spræna þarna jú, og tjörn til vinstri. Áfram gekk hann, en fór þó að hika. Leist nú ekkert á blikuna þó að gott skyggni væri og allt í sómanum þannig séð. En hann var ekki viss hvar hann var og taldi sig nú snúa við. Gekk um hríð.
Þarna kom annar lækur og sameinaðist hinum fyrri. Báðir miklar sprænur og vatn lítið þó að þeir rynnu saman. Þarna voru þó holbakkar og það passaði honum að ganga eftir bakkanum niður með þessum læk, sem víðast mátti klofa yfir. Minkur skaust í felur. Himbrimi flaug gaulandi yfir.
Þarna kom svo þriðji lækurinn og nú var vinurinn hættur að hugsa um villur því þetta gerðist nú örlítið veiðilegt, því þarna birtist tjörn og út í hana rann þessi lækur, sem samanstóð nú af þremur sprænum. Þarna í ósnum var djúpur pyttur. Það var dottið á logn og ekki var um að villast, svartur flekkur í botni. Bleikjutorfa.!
Um stund reyndi okkar maður kúluhausa, Peacock, Pheasant tail, Krókinn, en ekkert gekk. Reyndi þá Nobbler, svartan og rauðan. Enn ekkert. Heimasætu. Nei. Peacock aftur og eftir nokkur köst með honum, golaði skyndilega. Spegillinn hvarf og það var eins og við manninn mælt. Á meðan golan ýfði vatnsborðið, sem stóð vart í tuttugu mínútur, landaði okkar maður tólf bleikjum, allar 1,5 til 2 pund. Feitum og pattaralegum. En er allt datt í dúnalogn á ný, snarhætti bleikjan að taka. En það var í lagi, þetta var yfrið nóg að bera.
Vinur vor hafði borið nokkuð af leið. Hann fann jeppa sinn aftur, en þurfti að ganga lengi til þess. Til allrar lukku mátti alltaf miða við jökulinn. Okkar maður hefur ekki hugmynd um hvar hann veiddi þessa fiska.
.JPG)
