LOKADAGUR “VEIÐIÁRIÐ MIKLA” 1933
Það er við hæfi á haustin að lax sé einkum veiddur í klakkistur. Jón Skelfir fékk þennan bjarta lax nú í haust á Skammadalsbreiðu í Breiðdalsá. Og hann er á leið sprækur oní kistuna.
Haustið gerði vart við sig snemma að þessu sinni og hefur verið kalt í ofanálag. Sumri er lokið og þó veitt sé í stöku ám fram eftir október, þá er mestum hluta vertíðarinnar lokið, þ.e.a.s. laxveiði(nema í Rangánum) og mest af silungsveiðinni að nokkrum sjóbirtingsám undanskyldum. Fjölmargir stangaveiðimenn eru búnir að pakka saman græjunum þetta árið og aðeins nokkrir þeirra hörðustu berjast áfram með dofna fingur og sultardropa. Menn tala um veiðiárið mikla 2005, en Björn J. Blöndal bóndi, rithöfundur og stangaveiðimaður með meiru kallaði líka sumarið 1933 “Veiðiárið mikla”. Í bók sinni Hamingjudagar, sem er áreiðanlega einhver magnaðasta bók sem rituð hefur verið um stangaveiði, gerir hann upp lokadaginn 1933. Við grípum inn í kaflann í tilefni vertíðarloka 2005.
-Síðasta veiðidag minn 1933 man ég vel. Ég kom að ánni í björtu sólskini snemma dags, nálægt miðjum September. Héraðið hafði klæðst hinum fölvu litumhaustsins, enda höfðu óvanalegar rigningar verið fyrstu daga mánaðarins. Aldrei hef ég séð Hvítá jafn mikla að sumarlagi og þá. Umhverfis Svarthöfða var fagurt á að líta, þó að haustið væri að koma. Flestir farfuglarnir voru horfnir. Lóan og fáir aðrir sátu enn. Sendlingur vappaði í fjöruborðinu og tíndi skordýr og mýfluguhami rétt við fætur mina. Hann hafði haldið sig þarna við ána síðan snemma í ágúst og var orðinn svo spakur að undrun sætti. Hann var fuglinn minn.
Ekki hafði ég verið lengi við ána, er ég veitti því athygli, að fiskur stökk óvenjumikið efst í veiðistaðnum, þar heitir Horn. Fyrst hélt ég að þetta væri sjóbirtingur, en þótti skvettirnir of stórir, svo að ég lagði stöngina frá mér og gekk þarna upp eftir. Þegar þangað kom, sá ég fljótlega, að þetta var nýgenginn smálax. Þá hló mér hugur í brjósti. Ekki datt mér þó í hug að reyna að veiða laxinn þar þá þegar. Sólskinið var bjart. Veður kyrrt, og þarna er ekki mikill straumur. Þess vegan geymdi ég Hornið þangað til að degi hallaði eða nægileg gola kæmi. Það er oft eins mikill vandi að velja réttu stundina fyrir hvern veiðistað eins og að veiða laxinn. Ég eyddi mest af deginum í alls konar dund. Reyndi saltaðar rækjur. Ekki vildi nokkur fiskur þær. Svo reyndi ég alls konar rusl úr gúmmí, gerviefnum og járni. Rusl, sem enginn veiðimaður ætlar sér nokkru sinni að kaupa, en kaupir þó, þegar góður kaupmaður er búinn að sannfæra hann um, að þetta sé alveg ómissandi.
Það var langt til kvölds þegar golan kom. Þá hafði ég veitt um daginn þrjá laxa. Ég batt vorfluguna mina Silver Grey, á granna girnið mitt. Það girni var marglitt og sást ekki vel í vatni. Svo gekk ég upp á Hornið og þurfti ekki lengi að bíða eftir laxinum. Ég veiddi tólf smálaxa nýgengna og lúsuga, alla á Silver Grey. Það var dásamleg veiði. En þegar ég hafði veitt þessa tólf laxa á Horninu og hafði fengið fimmtán alls um daginn, þá sá ég, að sendlingurinn var hættur að tína í fjöruborðinu og genginn inn í litla byrgið sitt. Það þýddi, að komið var kvöld. Ég hætti veiðunum. Konan mín hafði fyrir nokkrum dögum alið mér son, og ég vildi ekki koma seint heim. Ég gekk niður að ánni og kvaddi sendlinginn minn. Hann stóð þarna í byrginu sínu og var orðinn syfjaður,öðru hverju opnaði hann augun á meðan ég var að kveðja hann. Ég sagði honum að sumarið væri liðið og veiðitímanum lokið. “Vertu sæll, vinur minn”. Svo fór ég heim. Ég tók með mér fallegasta smálaxinn, svo að litli drengurinn minn gæti fundið ferska veiðilykt og orðið mikill veiðimaður.
Næsta dag sótti ég veiði mina og smádót, sem ég átti í veiðiskúrnum. Ég leitaði sendlingsins langan spöl með ánni. Hann var horfinn.
.JPG)
