MIKIÐ HAFT FYRIR LAXINUM....OG SVO...
Valli í Veiðibúðinni við Lækinn og Óli Kr í Intersport, viðmælendur okkar í gær voru á því að það væri einhver gúrkutíð í veiðifréttunum. Það er náttúrulega að fást fiskur hér og þar, en það er rétt hjá þeim, það er lítið um “stórfréttir” í bili. Við ætlum því að stytta stundirnar með því að “fíra” á ykkur gamalli og góðri veiðisögu sem ritstjórinn skráði á bók árið 1984. Sagan er svona....
-Maður var að veiða í Reykjadalsá í Borgarfirði í boði vinar síns í Reykholtsdal. Veiðin átti að standa yfir í tvo daga og ákvað maðurinn að lifa hótellífi á Varmalandi, sofa þar og nærast að mestum til að ganga ekki of nærri gestrisni vinar síns sem þó er óþrjótandi. Daganna tvo var brakandi þurrkur og sólskin og hafði svo verið í nokkrar vikur. Reykjadalsáin var vatnslítil og baðvolg.Veiðihorfur afar daufar eins og nærri má geta.
Veiðimaðurinn vildi þó fara sem víðast með ánni, enda þykir honum vænt um hana, auk þess sem hann kann sæmilega á hana og taldi sig því geta hugsanlega náð laxi úr henni þrátt fyrir hin vonlitlu skilyrði.
Frá Reykjadalsá.
Fyrri dagurinn leystist upp í sólbað, þó ekki fyrr en veiðimaðurinn hafði fundið nokkra fiska í svokölluðum Kópareykjastokki. Hann hugsaði gott til glóðarinnar að laumast að stokkbúunum snemma morguninn eftir og næla í þá meðan áin væri enn svöl eftir nóttina. Þá byrjaði ævintýrið.
Það var auðvitað ekki nokkuð líf að sjá í anddyri gistihússins að Varmalandi er veiðimaðurinn læddist eins og köttur niður stigann klukkan sex um morguninn. “Halló, halló,” kallaði maðurinn, enda var hurðin harðlæst og nú reið á að nýta tímann vel áður en sólin færi að steikja ána einn daginn enn. “Halló.” Ekkert svar.
“Djöfullinn”, hugsaði veiðimaðurinn, “á ekki að vera næturvörður á vakt? Ætli hann sé sofandi einhvers staðar. Nú varð maðurinn að bjarga sér sjálfur og örvænting var að byrja að læsa sig um kropp hans. Hann skimaði um eins og villidýr í búri. Hvaða möguleikar voru fyrir hendi? Skríða út um glugga? Finna aðrar dyr? Það voru engar dyr sjáanlegar og gluggarnir voru allt of litlir. Og þó. “Halló, halló, hallóóóó.” Enn ekkert svar. Aftur leit hann á gluggana. “Nei, andskotinn, þeir eru allt of litlir og ég er kominn af léttasta skeiði. En hvað þá?” Örvæntingin umvafði vininn eins og kyrkislanga og hann sá sólina fyrir sér hækka leifturhratt á himni og baka ána svo ofsalega að laxarnir flýttu sér inní svalar þúfurnar, hvaðan þeir kæmu aldrei aftur ótilneyddir á meðan veðurfar væri með þessum hætti. Það var ekkert annað að gera en að skríða út um glugga..
Þeir voru allir eins. Allir of litlir að því er virtist. “En kannski ef ég dreg magann inn?” hugsaði veiðimaðurinn og fálmaði eftir stól til að stíga upp á. Hann komst nákvæmlega hálfa leið út, þá sat hann fastur og náði hvorki með fótum niður á stólinn og því síður með hendur niður á jörðina. Hann hafði aðeins spriklað þarna örskamma stund er hurð opnaðist og inn í forsalinn gekk næturvörðurinn, klæddur, sællegur og ekki þesslegur að han hefði hrokkið upp af værum blundi. Engu líkara en hann hefði beðið við dyrnar sem hann kom út um eftir því hvað sem verða vildi myndi gerast. “Með leyfi, hvað gengur hér á?”, mælti hann og gætti undrunar í röddinni. Við spurningunni var ekkert svar, en veiðimanni var svo hjálpað úr prísundinni og hann ók síðan í loftinu að Kópareykjastokki.
Sólin var orðin æði heit er hann renndi maðki í veiðistaðinn, en eigi að síður var lax á um leið og hló hugur veiðimannsins í brjósti hans, martröðin á Varmalandi var gleymd og grafin. Laxinn var 3 pund, ofursæt hrygna, en afar grönn. En hvað með það? Lax var lax, “og veiddur við vonlaus skilyrði”, minnti veiðimaðurinn sjálfan sig og aðra á. Honum var boðið í hádegismat til vinar síns í dalnum og þáði hann það með þökkum. “Settu laxinn inn í skugga, bílskúrinn er opinn,” sagði vinurinn við veiðimanninn sem fór að ráðum hans og hvarf svo til matarborðsins. Um fjögurleytið kvaddi veiðimaur vini sína, hann þurfti að halda til höfuðborgarinnar í fyrra lagi og myndi ekki hafa tíma til að renna aftur við. Hann ætlaði að reyna að næla í annan lax þó hitinn væri um 20 stig og eyðimerkursólskin. Það var þó alltaf blessuð útiveran ef laxinn gæfi sig ekki aftur. Hann hélt stoltur inn í bílskúr til að ná í laxinn. En það varð ekkert úr því. Á gólfinu lá plastpokinn glæri sundurtættur og nokkuð til hliðar lá beinagrind af laxi, uggar og einhverjar slitrur. Í einu horni skúrsins lá akfeitur heimiliskötturinn og horfði reiðilega til veiðimannsins umleið og hann sleikti út um. Klærnar voru þakktar hreistri.
.JPG)
